نوردر عالم هر چه هست از سوختگان است که برون میتابد و دل تا

در راه عشق نسوزد کجا نور یابد که نور در این عالم هر چه هست از

سوختگان است.شمع می سوزد و نور می بخشد و پروانه که نور را

باز می شناسد بی پروا دل به سوختن می نهد و جان بر سر این

معرفت می گذارد و از همین روست که او را پروا-نه نامیده اند که او

را از سوختن پروایی نیست.

با تشكر از :

پريا از ساري

يا سَيدَ الساجِدين ^ع

الهی؛ مشک پاره ... فرق شکافته ... پرچم بر زمین مانده .... خیمه های در آتش سوخته ... کودکان اسیر ... بانوی محمل نشین ... امامی بیمار مصلحتی ... سر های جدا از بدن .... لبهای خشکیده ... کودک جا مانده از قافله .... تازیانه و سرخی سیلی .... بدن های بی کفن بر روی زمین مانده و ... دلهای جا مانده .... التماس دعا

از مسافر عزیز

          حسين فاطمه (س) :

من کشته اشکم.

 هیچ مؤمنی مرا یاد نمی کند مگر آنکه بخاطر مصیبت هایم می گرید.

شفاعت بی حسین معنا ندارد

قیامت بی حسین غوغا ندارد

حسینی شو که تا فردا نگویند

چرا پرونده ات امضا ندارد...