مكه در هيجاني غريب دست و پا مي زد .

سالها بود كه جاري كلام وحي بر زمين سرازير نشده بود .

سالها بود كه گمراهي بر دلها سايه افكنده بود و هيچ ستاره اي راه آسمان را

روشن نمي كرد .

شب بساط تيرگي را آنچنان بر خاك گسترده بود كه اميد هيچ معجزه اي

نمي رفت تا اينكه آخرين فرستاده پروردگار ، گل سرسبد هستي در كوير حجاز

ظهور كرد .

 او آمد تا تشنگان شراب و شهوت و شمشير را كرامت انساني ببخشد .

او آمد تا رحمت خدا بر زمين جاري شود و سرچشمه وحدت به جوش آيد .

 او آمد تا گامهاي اخلاق به اوج قله كمال برسد .

او آمد تا انسانهاي خاكي را به معراج آسمان پيوند بزند .

 او كه عشق در نگاهش موج مي زد و نرگس چشمانش شكرآورترين شراب ممكن

بود . او كه درد يتيمي را بر دوش مي كشيد و رنج گمراهي مردم دلش را

مي آزرد .

او كه تورات و انجيل مژده آمدنش را داده بود و محمد در مكه پلك گشود و

آفرينش را به روزهاي خوش نيامده بشارت داد .

.محمد نامي كه با هدايت و رحمت يكي شده است . نامي كه با شنيدنش طنين

خوش سلام و صلوات در فضا به رقص مي آيد .

نامي كه از آن عطر خدا به مشام مي رسد كه به رسم ابراهيم بتهاي رنگ رنگ

جهان را يكي پس از ديگري درهم شكست .

 مردي كه قانون دختركشي را منسوخ كرده و جايگاه راستين زن را نماياند .

مردي كه در راه اسلام زخمها ديد و آبرو گذاشت .

اگر او نمي آمد و باران وحي بر خاك نمي طراويد ، اينك ما بوديم و برهوت

جاهليت .

با تشکر از سقاخونه ای عزیز ، ایمان بزرگوار

و با آرزوی شادکامی و موفقیت برای شما...

ابوالحسن موسي بن جعفر(عليه السلام) معصوم نهم وامام هفتم شيعيان است

آن حضرت روز يکشنبه 7صفر 128و129 قمري درروستاي ابواء(منزلي ميان مکه و مدينه)

چشم به جهان گشود

 به جهت کثرت زهد وعبادتش معروف به«عبدالصالح» وبه دليل حلم و فروخوردن خشم و صبر

برناملايمات زمان مشهوربه «کاظم» گرديد. آن حضرت به کنيه هاي « ابوابراهيم» و«ابوعلي »

نيزمعروف بوده است .

مادرآن امام « حميده » اهل بربر(مغرب) يااندلس (اسپانيا ) دختر صاعد بربري ومعروف به

«مصفا» بوده است.

پس ازشهادت امام صادق(عليه السلام)اسماعيليه به محمد ابن اسماعيل و فطحيه به عبدالله بن

جعفرافطح گرويدند. امام موسي کاظم (عليه السلام) به دستور مهدي عباسي در بغداد بازداشت شد .

اما خيلي زود آزاد گرديد. مردم امام راشايسته مقام خلافت مي دانستند وهمين امرموجب

تشويش واضطراب دستگاه خلافت عباسي گرديد هارون عباسي به اشاره يحيي برمکي امام را

ازمدينه به بغداد آورد ومدتهاي مديد ايشان را درزندان هاي مختلف نگه داشت .

شکنجه هاي روحي وجسمي طاقت فرسايي برامام وارد آمد اما ايشان زبان به تسيلم نگشود

وزندان را پايگاه مبارزه عليه حکومت ستمکاروخودکامه وقت نمود .

معروف است که هارون دربرابر قبر حضرت رسول خدا(صلي الله عليه وآله) ايستاد وگفت :

« يارسول الله (صلي الله عليه وآله) ازتو پوزش مي خواهم که مي خواهم موسي بن جعفر را به زندان

افکنم زيرا او مي خواهد امت تورا برهم زند وخونشان را بريزد» !!!

سرانجام امام موسي کاظم(عليه السلام) پس از هفت يا ده سال حبس درروز جمعه هفتم صفر يا پنجم يا

بيست وپنجم رجب سال 183 قمري در پنجاه وپنج سالگي به دست "سندي بن شاهک" وبه

امرهارون عباسي مسموم وبه شهادت رسيد. آن حضرت 35 سال (از 148 تا 183) رداي امامت

 را بردوش داشت که 23 سال ودوماه وهفده روز آن درعصر خلافت هارون الرشيد(پنجمين خليفه

 عباسي) بود.

پيکر پاک آن امام را به فقها واعيان بغداد نشان دادند تا ببينند دربدن ايشان اثر زخم يا

خفگي نيست .

بعد آن حضرت را در « باب التين » درموضعي به نام « مقابر قريش» دفن کردند که امروز به

«کاظمين » شهرت يافته است .

نقل از شبکه امام صادق (ع)